Bursa Gerçek

Gidenin ardından ağlamayı bile beceremezken…

Baykal Kent’in cenaze töreninde yaşananların dönüştüğü durum, bizde ölüye verilen değeri bir daha koydu ortaya.

Bursa’da huzurevinde bulunduğu süre içinde adeta unutulan, Bursa dışında kimsenin kapı ve kucak açmadığı Baykal Kent, cenaze törenine bu kadar çok talep olacağını bilse, ne derdi acaba? Neden ülkemizde değerler yaşarken anlaşılamıyor? Ölmek neden daha bir meşhur ve önemli kılıyor insanı?

Aslında en çok sanatçılar için geçerli. Son günlerde yalnız başına, unutulmuş şekilde ölen, ekrandan, eskiden tanıdığımız ne çok yüz var, yitip giden. Onlarla vedalaşmak sanki geçmişle vedalaşmak gibi. Onları kaybetmek sanki bir dönemi de kaybetmek gibi. Ancak insana vermediğimiz değerin, sanatçılarda vücut bulduğu bu acımasız hal, son derece can yakıcı değil mi?

Ne çok örneğimiz var, gençken milyonları peşinden koşturan, odaları posterleriyle süslenen, tınıları kulaktan dinmeyenlerin, ölürken yaşadıkları sefalete şahit olduğumuz.  Ya da herkesin çok zengin olduğunu zannedip hatta varsayıp, iyice mahkûm ettiği yalnızlık sonunda tek başına ölen çilekeş sanatçıların varlığı.

Biz, ısrarlıyız insana değerini vermemekte… Sevdiğimizi söylemeyip… Hatırlamamakta… Sağken gidip elini öpmemekte… Yaşarken varlığını fark etmeyip… Kaybettiğimizde varlığını hatırlamakta… Israrcıyız.

Böyle insanca bir eksikliğimiz var… Belki de unutkanlığımız mı demeliyim? Ya da yaptığımız aslında saygısızlık addettiğim de konuya insafsızlık mı demeliyim?

Televizyonla hayat bulan, belki de mesleğini bile daha rahat icra edebilen tiyatrocuları eleştirmeye başlamadık mı şimdide? Göz dikmedik mi kazançlarına? Hoş bizim derdimiz yeni yetmelerle ama… Arada kaynamıyor mu eskilerde?

Oysa bu her meslek, her insan, her yaş için geçerli… Kanunu olan doğanın, yaşam ve doğumla sınırlanan zamanı, kişiye sormadan veriyor kararını. Kimse bilemiyor ne zaman o sonsuz yolculuğa çıkacağını.

Ne var ki… Yaşarken bir gün öleceğinin farkında olmayan cahiller… Bilemedikleri kıymeti yaşamdan beklerken… Ölümü hiç hesaba katmadan hareket ederler… Ve böylece sonuna gelindiğinde yaprağın, kalmadığında yazacak ya da okunacak sayfa… Geriye kalanlara bakılır, önceki yazılanlara… İşte o yazılanların verdiği değer kadardır, sayfalar tamamlandığında akılda kalan…

Ve bunu bilmeyen, anlamayan zavallılar… Aynı yola çıkacaklarını ve sonsuzluğun, ölümsüzlük olmadığını en baştan unuturlar… Unutmanın verdiği eksiklik, insanlığın biçtiği değersizlikle birleşince ortaya çıkanların tarifi olur ki… Budur son günlerde okuyup, yazıp, çizip, tartıştıklarımız…

Gelin gelin öyle uzak kalmayın konuya… Yarın öbür gün hepimizin başına gelebilir nasıl olsa… Bugünden hesap edemeyince yarını, hele ölümü… Bırakmayı da düşünmüyorsan eğer iyilik ve mutlulukla…

Ancak cenazende çıkılabilir sahip sana… O da kim bilir belki belediye, belki birkaç kişi başka? Arkadaş eş dost ama çok sonra… Nitekim mühim olan ölene kadar geçirdiğin hayatta… Yanı başında olanların sayısı hatta…

Senin yanında oldukların kadarsan… Sen onlar için değersen… Nereye gittiğin önemli değil… Kalplerde yer ettiysen… Sen gerçeksen, gerçekten insansan… Ne yarınından, ne ölümünden korkma o zaman… Kimileri gidenin ardından ağlamayı bile beceremezken… Çok gözyaşı döken olur,  yalandan… Ama tek önemli olan…
Sevmen, sevilmen, sevildiğini de bilmen…